با دقت زيادي نشان ميدهد. خط آن شرقي است (154 برگ 13 سطري 18 × 26 سانتيمتر). اول آن افتاده و متن موجود از اواسط توصيف انسان دربارهٴ اخلاط بدن آغاز ميشود. سپس، توصيف جانوران اهلي و وحشي، پرندگان اهلي و وحشي، ماهيان، خزندگان، كرمها، حشرات و غيره آمده است.
صورتگري از جانوران (و گياهان)
در مجموعههاي عمومي و خصوصي نسخههاي مصور ديگري موسوم به منافعالحيوان وجود دارد، كه نشان ميدهد اين موضوع مورد علاقهٴ مصوّران مسلمان بودهاست. من اين نسخهها يا مينياتورهاي جداشده از آنها را در فراير گالري واشنگتن، موزهٴ هنرهاي زيباي بوستون، متروپوليتن، كتابخانهٴ جان پيرپنت مورگان در نيويورك و غيره مورد بررسي قراردادهام. بسياري از اين نسخهها گفته ميشود از سدهٴ سيزدهم، يا پيش از آن است؛ بنابراين، در مورد آنها نميتوان ابن دريهم را موٴلف يا محرر دانست. متن اين نسخهها عموماً بسياركوتاه است؛ آنها بيشتر مجموعههايي از تصاوير حيوانات با افسانههاي مربوط به آنهاست. فايدهٴ آنها از لحاظ صورتگري حيوانات (و گياهان) بسيار زياد است.
دَميري
فقيه مصري و نويسندهٴ دايرةالمعارف جانوري (1344 ـ 1405 م/ 745 ـ 808 ه ق).
ابوالبقا كمالالدين محمد بن موسي دميري منسوب به دميره در نزديكي سمنهود بر مصب نيل. او در سال 1344 م/ 745 ه ق در قاهره زاده شد (بيشتر از سال 1349 م محتمل است) و در الازهر، تحصيل كرد و بعدها، خودش استاد آن مدرسهٴ معروف شد. در فاصلهٴ سالهاي 1360 م و 1379 م پنج بار حج گزارد و از سال 1379 م تا 1399 م در مكه اقامت گزيد. سپس به قاهره بازگشت و در اكتبر 1405 م/ ربيعالاخر 808 ه ق از دنيا رفت. او شافعي و در عين حال صوفي بود و با خانقاه نزديك قاهره ارتباط داشت.
وي رسالههاي منظوم و منثور زيادي در مسائل ديني نوشت، از قبيل الجوهر الفريد في علم التوحيد. شايد مهمترين اينگونه آثارش شرح چهار جلدي اوست به نام
النجمالوهّاج في شرح المنهاج در شرح كتاب معروف نَوَوي (سيزدهم ـ 2) به نام منهاج الطالبين دربارهٴ فقه شافعي.
ولي كتاب عمدهٴ او و تنها اثري كه سبب بقاي شهرتش شده كتاب حياة الحيوان است كه در آغاز سال 1372 م/ 773 ه ق، به اتمام رسانده است. اين يك دايرةالمعارف مفصل شبه جانورشناسي است، دربارهٴ تعداد زيادي جانور واقعي و افسانهاي بهترتيب الفبايي، در آن 1609 مقاله است، ولي چون برخي جانوران تكرار شده، تعداد آنها قدري از اين كمتر است. تنها استثنا